Buscar

aforzadaxenteblog

mes

enero 2018

Bacariza. Requiem.

Resultado de imagen de fotos manifestaciones obreras  años 70 vigo

*  Xurxo Rodriguez Pérez

Era verán do 74. Desde París, Carrillo intentaba impoñer a Xunta Democrática, en liña coa sedicente e vergoñenta política da Reconciliación Nacional. Daqueles pos esta lama.

O movemento estudiantil en Ensino Medio estaba moi axitado desde o curso anterior. O movemento obreiro vivía o refluxo das folgas do 72.

Un dos líderes daquelas folgas en Citroen foi Juan Baqueriza. O seu apelido aparecía xunto a outros nomes, Eulogio, coñecido como, Baba, Isidro Montes, Juan Benavides, salvo erro, pois cito de memoria, naquelas sementas panfletarias da clandestinidade.

Baqueriza foi detonante nos paros de Marzo en Citroen, que contribuirán ao desenvolvemento folguístico, cuxo momento cenital coñecerase en setembro.

Baqueriza quedará aureolado por aqueles feitos cun carisma que lle acompañará sempre. Será un loitador represaliado que, desde a estrutura do sindicato vertical, aplicará consígnalas do PCE e das CC.OO. Pero tamén será un loitador en todas as frontes da mobilización obreira clandestina. Sexan paros, manifestacións, reunións ou citas. Sempre con gran valor e resolución.

Naquel verán do 74 fun invitado por José Luís Ezama a unha asemblea á que asistía Baqueriza, entre outros militantes obreiros e estudiantís. Alí confrontamos análise e opinións achega dos respectivos movementos e os escenarios de ruptura política que se aveciñaban para a desaparición dun Franco tromboflebítico, que non necesariamente o franquismo. Iso había que pelexalo.

Non foi posible congraciar nosas posturas estudiantís coas pretensións carrillistas dun reformismo de ruptura pactada. Naquela ocasión Baqueriza tivo comprensión para as nosas formulacións, con algún xesto de desmarque do seu Partido. Non o esquecín xamais e agradecinllo sempre.

Dez anos máis tarde, en 1984, recordámolo xuntos ao coincidir militando en Vigo no PC, que daquela lideraba Ignacio Gallego. Baqueriza rompera había tempo co eurocomunismo e reencontrabámonos.

Nos seus derradeiros anos, sen saber precisar desde cando, volveu a Cuntis e terminou politicamente os seus días na socialdemocracia con cargo institucional. Ao meu parecer, isto non empana xornadas gloriosas de entrega e sacrificio á causa do combate pola dignidade do traballador. Polo que tivo que pagar alto prezo. Non serei eu quen arroxe terra sobre a súa memoria.

Emocionada lembranza e respecto á súa figura histórica no momento da despedida e testemuño de condolencia aos seus familiares e achegados.

* Xurxo Rodriguez Perez é analista político e membro da corrente A Forza da Xente

Resultado de imagen de fotos manifestaciones obreras  años 70 vigo

Anuncios

Toural78

Resultado de imagen de Foto Barrio Toural Teis Vigo

* Xurxo Rodriguez Pérez

Foi no Toural, Teis, cine Roxi, ano1978. Peche de campaña do Referendo da Constitución, pedíase a abstención consciente e activa.

Inverno, Teis envorcouse no acto e de moitos recantos de Vigo alí chegamos.

No cartel, entre os oradores, Méndez Ferrín, Pousada Covelo, Alonso Fontán e un representante de HB.

A sala do Roxy ateigada e xente na rúa, gran tensión emocional, non cesaban os berros de Amnistía Total, entre a asistencia atopábanse familiares e amigos de presos, non poucos da barriada obreira onde se estaba a celebrar aquela expresión popular.

O argumentario dos intervenientes se sintetizaba en tres negacións.

A primeira, un non á Monarquía, considerada sucesora do franquismo. A segunda, un non á imposición da indisoluble unidade da Nación española. A terceira, un non á economía de mercado, capitalista, a perpetuidade.

Advertíase que en caso contrario, de aprobarse aquela Constitución, quedarían blindados, ,aínda máis, bunkerizados, os anteriores principios enunciados, resultando a REFORMA COSTITUCIONAL practicamente inviable polos procedementos e quórum exixibles. Quórum, por certo, non requirido para a súa aprobación referendaria.

Finalmente, pendía a advertencia de que nun hipotético mañá esa Constitución deviría un instrumento oneroso para calquera anhelo de autodeterminación dos pobos ou simplemente republicana.

Ese agardado mañá é HOXE e ten por nome Catalunya.

E a profecía das voces do Roxy cumpriuse.

* Xurxo Rodríguez Pérez é analista político e membro da corrente A Forza da Xente

Imagen relacionada

Crea un blog o un sitio web gratuitos con WordPress.com.

Subir ↑