Buscar

aforzadaxenteblog

Un cargo de Podemos pide apartar a Rubén Pérez

Rubén Pérez

Un cargo de Podemos pide apartar a Pérez

Fonte: La Voz de Galicia en Vigo.

Óscar Lomba coordinador do grupo de traballo de movementos sociais e municipalismo de Podemos Vigo pediu a dimisión do concelleiro Rubén Pérez, cabeza de lista de Marea de Vigo. Na súa opinión ten que reformularse a coalición e establecer a selección de candidatos con «mecanismos democráticos efectivos e mancomunados». Segundo Lomba, hai que reformular o proxecto no que están presentes Esquerda Unida, Anova, Podemos e Equo, pero o cambio non pode consistir en «modificacións cosméticas que terminen deixando as cousas como están». Lembra que Marea de Vigo afirmou no seu día ser unha organización inspirada no movemento 15M e achácalle atribuírse unha democracia que non ten porque non celebrou primarias.

Noticia Óscar Lomba

Anuncios

 FRACASOS E DIMISIÓNS 

descarga (2)

*  Óscar Lomba

Fonte: Web de Óscar Lomba

Comezar polo principio implica explicar, de xeito moi resumido, que Marea de Vigo xorde como unha ferramenta de confluencia e representación política, tralo lanzamento dun manifesto. Lembro que a marca Marea de Vigo foi acuñada nunha asemblea de Anova – Irmandade Nacionalista na que eu estaba presente. Presentouse ás eleccións municipais do 25 de maio de 2015. Rubén Pérez, membro de Esquerda Unida, foi o candidato elixido como cabeza de lista, sen concorrencia competitiva, nun proceso no que desde as cúpulas dos partidos, Esquerda Unida e Anova, deron indicacións explícitas, por medio dun correo electrónico, das persoas a quen debían votar a militancia e asinantes do manifesto. A devandita candidatura estaba apoiada por Esquerda Unida e Anova, mais non por Podemos ou Equo. Naquel proceso electoral de 2015 conseguiron tres concelleiros.

Marea de Vigo sempre afirmou ser unha organización inspirada no movemento 15M. Naquela altura semellaba que pretendían representar a determinados sectores da suposta «esquerda alternativa» e intentaban proxectar institucionalmente aquel ímpeto e enerxía critica de contestación e impugnación da política tradicional. Porén seguen a ser viño vello nun odre novo. Vella política disfrazada de nova.

Creo que Marea de Vigo debe reformular moitas cousas. Aínda resoan nos meus oídos as verbas dunha das candidatas no ultimo mitin da formación. “Marea de Vigo defende a radicalidade democrática” dixo. Dicir iso cando Marea de Vigo nin sequera celebrou primarias e os postos da candidatura foron decididos caprichosamente polas cúpulas dos partidos que compoñen esa confluencia é unha mostra máis de que Marea de Vigo ten importantes eivas democráticas. E iso malia que as candidaturas municipalistas fixeron da democracia e a participación insignia das súas políticas e peza chave do seu proxecto de renovación democrática.

Agora toca reformular o proxecto. Porén esa reformulación non pode basearse en modificacións cosméticas que terminen deixando as cousas como están. Os futuros procesos de confluencia deben:

* Establecer mecanismos efectivos e mancomunados de selección das candidatas e candidatos a cargos de representación orgánicos e institucionais en procesos democráticos competitivos e con todas as garantías.

* Reformular o propio espazo e a súa estratexia de oposición a Abel Caballero, mais tamén redefinir a súa relación coa sociedade viguesa e cos movementos sociais.

Finalmente estimo que Rubén Pérez debería presentar a súa dimisión ou ben supeditar a súa continuidade, á fronte de Marea de Vigo, á celebración dun referendo presencial con votación en urna no que poida participar o conxunto da militancia e asinantes do manifesto Marea de Vigo.

Os nosos políticos teñen aversión ao verbo dimitir. Eu diría que non saben conxugalo. Fago está reflexión poucos días despois de coñecer a dimisión do líder de Marea Atlántica, Xulio Ferreiro, a quen lle honra asumir a súa responsabilidade polo fracaso estrepitoso de Marea Atlántica, aínda que pouca culpa teña diso. En moitas ocasións dá a sensación de que a maior parte dos políticos permanecen no cargo porque pensan que algún día poderían chegar tempos mellores. Ninguén asume o custo do fracaso da súa xestión. Ningún dirixente debería esquecer que a democracia ten unha forte compoñente ética e ten que basearse na virtude e nun sistema de valores sociais e morais que enchan de honestidade e decencia o exercicio do poder.

Óscar Lomba Álvarez  (Vigo 1966) Licenciado en Dereito-Económico pola Universidade de Vigo e Diplomado en Maxisterio pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi colaborador de Radio Piratona. Ex-vicepresidente da Cooperativa Árbore. Ten colaborado cos seguintes medios: Coiote, Diario 16 de Galicia, A Nosa Terra, A Peneira, Kalaikia, Galicia Hoxe, Xornal de Galicia, A Trabe de Ouro, La Voz de Galicia, Atlántico Diario, El Correo gallego, Tempos Novos, El Foro Metropolitano, Pensamiento Crítico e Tribuna Socialista. A súa web persoal é:  ÓSCAR LOMBA

Eutanasia e control da vida

Thousands of pro-life and anti-abortion demonstrators... : Fotografía de noticias

Fonte: O Salto

Por Beatriz Gimeno. *

Beatriz Gimeno

(Tradución ao galego: Delfina Álvarez Otero)

O debate sobre a eutanasia volve á primeira liña política co suicidio asistido de María José Carrasco e fainos reflexionar sobre as relacións entre a vida como feito biolóxico, a vida encarnada na persoa con dereitos e autonomía, o poder (os partidos) e a súa relación con ámbalas dúas cousas.

Paga a pena unha certa consideración pensar que, en momentos electorais, cando se supón que os partidos políticos non se atreven a separarse un momento da demoscopia, neste asunto, en cambio, todos eles (excepto Podemos) negáronse –en reiteradas ocasións– a lexislar no sentido que está pedindo case o 80% da poboación. Algo moi nuclear, entón, ten que xogarse aí cando os partidos ou as relixións que representan ao poder político e económico opóñense a calquera cousa que signifique recoñecer o poder dos suxeitos sobre as súas vidas, e cando a esquerda medrosa –o PSOE– di que si en campaña para rexeitar logo, cando podería aprobalo, calquera proposta nese sentido. E mentres, a dor sucede. E este debate non é só sobre a eutanasia, senón que ten que ver co debate sobre o aborto, a experimentación con células nai, a fecundación artificial, a posibilidade de drogarse para evitar a dor física ou psicolóxico, etcétera.

Cando falamos dunha nena embarazada dun feto anacefálico á que se lle obriga a parir e logo a aleitar a ese bebé destinado á morte, ou cando falamos dunha persoa que nos derradeiros días da súa vida pide morrer porque xa non soporta a dor nin a vida, unha vida que nin sequera pode arrebatarse a si mesma, estamos a falar do mesmo: do poder. Hai un compoñente evidente do poder patriarcal no primeiro caso, de disposición do corpo das mulleres e de control da súa sexualidade, pero non é só iso. Ámbalas dúas cousas teñen que ver coa maquinaria de control da vida, coas condicións de produción do discurso sobre a vida e de como estes discursos mestúranse coa política.

Os grupos conservadores buscan aparecer neste debate como grupos de defensa radical da vida, pero defenden unha vida desposuída de dereitos

Non esquezamos tampouco que sabemos dabondo que ningunha persoa rica morre entre dores e ningunha delas ten problemas para atopar quen lle fornezan o que necesita cando o necesita, do mesmo xeito que si xamais se coñeceu o caso dunha adolescente rica embarazada non é porque isto non ocorra, senón porque as ricas acceden ao aborto sempre que o necesitan. O poder móstrase sobre quen pode mostrarse, non se crean os mecanismos de poder para que aqueles que o manteñen se opriman a si mesmos.

E xa sabemos, grazas a Foucault entre outros, que a política de poder e control sobre os corpos cambiou na modernidade no sentido ao que agora nos enfrontamos. O poder non estaba interesado na conservación da vida cando era a súa prerrogativa destruír os corpos. De feito, a Igrexa non considerou un pecado grave o aborto até ben entrado o século XIX, até o pontificado de Pío IX, concretamente. Antes diso, a Igrexa non se preocupaba polo aborto e moitos pais considerárono un pecado venial e até preferíbel a moitos outros dos que puidese cometer unha muller.

A Igrexa comeza a preocuparse polo embrión só cando as mulleres comezan a emanciparse da influencia daquela nas súas vidas. Do mesmo xeito, o poder non tiña como obxectivo conservar a vida de ninguén cando podía destruíla case ao seu antollo e facelo, ademais, no medio dos tormentos máis terríbeis. O soberano era o dono dos corpos dos seus súbitos e eses corpos podían ser torturados, desmembrados, queimados. O poder absoluto dispoñía dos corpos absolutamente.

A partir do século XVII, coa chegada da modernidade, aparece o discurso dos dereitos e cada suxeito comeza a aparecer como dono da súa vida e do seu corpo. O poder absoluto decae e comézase a poñer límites ao dereito deste sobre os corpos. Cando o Estado perde a capacidade de decisión e control sobre o suxeito, porque este adquire dereitos, e a vida do individuo convértese nun dereito deste; cando xa non falamos de calquera clase de vida, senón dunha vida con dereitos, entón o poder comeza a virar e pasa de dispoñer do poder de arrebatar a vida ao poder de obrigar a mantela custe o que custe, mesmo a costa da vontade do propio suxeito. Só cando os viventes pasan a ser persoas con dereitos, cando asumen características de autodeterminación e conciencia de si mesmos (primeiro os ricos, despois todos os homes, máis adiante as mulleres) é cando, gradualmente, o poder, xa sexa o poder político ou o relixioso, comeza a preocuparse obsesivamente pola vida. E isto non ocorre só como nova manifestación do poder (o poder sempre ten que manifestarse), senón tamén para enmascarar que non entendemos o mesmo por “vida”.

Sabemos dabondo que ningunha persoa rica morre entre dores e ningunha delas ten problemas para atopar quen lle fornezan o que necesita cando o necesita.

Fronte á reivindicación de dereitos propia da modernidade e á consolidación dalgúns deles logo da II Guerra Mundial, o poder capitalista asume defender a defensa da vida (mesmo fetichizala) unicamente como preservación biolóxica, sen que importen as condicións nas que devandita vida se desenvolve. Porque do debate sobre a eutanasia de María José Carrasco saen dous fíos de debate. Un é o da eutanasia propiamente dita e outro é o das condicións de vida desa muller completamente abandonada á súa sorte polo Estado, e dependente da bondade, neste caso, do seu marido.

Os grupos conservadores buscan aparecer neste debate “e desde o seu inicio” como grupos de defensa radical da vida, pero defenden unha vida desposuída de dereitos. Xa non é só a prohibición do aborto, senón o control que se exerce sobre os corpos femininos a través da regulación dos embarazos cando se están aprobando leis que poden levar ao cárcere a mulleres embarazadas por conducir de xeito imprudente, ou por fumar ou por beber; ou a prohibición non só da eutanasia activa, senón de calquera analxésico que combatendo de xeito efectivo a dor puidese acurtar unha vida xa terminal, ou mesmo a sospeita que se fai recaer sobre calquera fármaco que combata efectivamente a dor.

Así, dáse o aparente paradoxo de que os grupos a prol dos dereitos (humanos) enfróntanse aos chamados provida, que en realidade son anti eses mesmos dereitos. O debate faise bascular entón cara onde non parece importar a calidade da vida, senón só o mantemento da mesma a calquera prezo e por riba da propia vontade do individuo, da súa dor e da súa liberdade. Enfróntanse os que ven na vida un campo de dignidade, posibilidade de felicidade e benestar fronte aos que defenden a vida como feito biolóxico obxecto de control. Dereitos/dignidade fronte a control e regulación.

O capitalismo converte a morte nun tabú mentres finxe enfaticamente que a defensa da vida é o principal mandato do Estado de dereito.

É evidente que os que se chaman a si mesmos provida non queren que esas vidas sexan vivíbeis, senón que é ao contrario; quen máis contribúen a degradar a vida humana até limites insoportábeis aparecen logo como defensores sen concesións da mesma. Como se expresaría o poder se non é demostrando que se controlan os corpos e as vidas? E, con todo, hai excepcións; e esas excepcións artéllanse ao xeito capitalista: non temos dereito a dispoñer dos nosos corpos ou as nosas vidas, non podemos beber embarazadas, nin combater a dor extrema con drogas, nin matarnos ou amputarnos, pero podemos facer case calquera cousa cos nosos corpos se iso supón poñelos ao servizo do mercado e tratalos (tratarnos) como unha empresa.

Podemos vender (nos), vender partes dos nosos corpos, podemos amputarnos se é para normativizarnos ou converternos nun produto, podemos drogarnos se é para consumir. E o Estado (os Estados) poden matar, arroxar ao mar, matar de fame, contaminar todo aquilo que fai a vida posíbel.

O capitalismo converte a morte nun tabú mentres finxe enfaticamente que a defensa da vida é o principal mandato do Estado de dereito. Porque o chamado Estado de dereito non proporciona xa dereitos, porque non pode sequera regular a economía, é polo que se empeña aínda en regular a vida biolóxica dos suxeitos obsesivamente e así, ao centrarse na vida biolóxica non ter que abordar o que a maioría chamamos vida e que é a que defendemos: a vida boa para vivila.

* Beatriz Gimeno é deputada por Podemos na Asemblea de Madrid e responsábel da área de igualdade de Podemos na Comunidade de Madrid

Posthumanismo e melloramento humano

descarga (1)

ead0273ca381929678a7fc5bfe2a167d

* Daniel Soutullo

Fonte: TEMPOS NOVOS

A busca do perfeccionamento humano é unha arela de todas as sociedades desde tempos inmemoriais. Case ninguén, incluídas persoas claramente conservadoras, poñería en dúbida hoxe en día esta afirmación, sempre que se trate de realizar transformacións sociais que melloren o benestar das persoas. A cuestión, así mirada, sería determinar cales son as transformacións pertinentes. Estariamos, pois, perante un debate sobre cuestións eminentemente políticas.

Un cambio significativo de enfoque tivo lugar a finais do século XIX, cando Francis Galton expuxo as súas ideas sobre a euxenesia. Esta, segundo Galton, é a “ciencia que trata de todas as influencias que melloran as calidades innatas dunha raza; tamén trata daquelas que a poden desenvolver até acadar a máxima superioridade”. Moi resumidamente, Galton deulle completamente a volta aos termos da cuestión, de tal xeito que en vez da opinión convencional segundo a cal as persoas mellorarían como consecuencia do progreso social, sería máis ben ao contrario, é dicir, que a sociedade progresaría como consecuencia do melloramento das persoas. E este non viría da man do cambio social, das reformas ambientais e educacionais, senón de cambios biolóxicos dirixidos, pois estaba convencido de que é a natureza e non a crianza a responsábel das características individuais e sociais das persoas. En palabras do eminente xenetista e euxenista Ronald Fisher, “o reformador social ordinario parte da crenza de que ningún medio é o bastante bo para a humanidade; e, sen contradicir o anterior, o euxenista pode engadir que o home xamais será demasiado bo para o seu medio”.

Este enfoque euxenésico non ten só implicacións políticas, tenas tamén científicas e éticas. Científicas, porque é a ciencia da bioloxía, particularmente da xenética, a que debería determinar de xeito obxectivo (cousa ben difícil, debido aos prexuízos que contaminan os puntos de vista enfrontados) até que punto é a natureza ou a crianza a responsábel das características dos individuos. E éticas, porque os programas euxenésicos formulaban propostas, algunhas claramente coercitivas, que comprometían non só os dereitos políticos das persoas, mais tamén valores básicos sobre os que se fundamenta a convivencia social, como son aqueles que atinxen aos dereitos reprodutivos dos individuos.

A euxenesia, polo menos baixo esa denominación, foi practicamente abandonada despois da Segunda Guerra Mundial. A súa historia de violación e desprezo dos dereitos humanos nos países onde foi aplicada, xunto coa falta de fundamento científico da maioría dos seus postulados, causaron un forte descrédito do seu ideario e das súas propostas de aplicación. Porén, a partir de finais dos anos sesenta do século pasado volveron aparecer defensores dela, nesta ocasión ligada á resolución de problemas biomédicos, en particular a tratar de evitar a transmisión de enfermidades hereditarias grazas ao desenvolvemento da xenética e da bioloxía molecular. Poucas veces esta neoeuxenesia se presentou baixo o vello nome desprestixiado de euxenesia. Ademais, agás nalgúns poucos casos de autores de ideas atrevidas con poucos seguidores, a euxenesia de carácter social dos primeiros tempos parecía definitivamente soterrada.

O transhumanismo tecnocientífico

Pero o que non parecía posíbel hai poucos anos, volveu renacer con certa forza, sobre todo en foros de Internet, da man das ideas do nacente posthumanismo. En efecto, nos últimos anos foi xestándose unha nova forma de euxenesia que se encadra dentro dunha corrente filosófica identificada co nome xenérico de transhumanismo (ou posthumanismo), que preconiza a transformación dos seres humanos mediante o uso da tecnoloxía máis avanzada. O transhumanismo constitúe un movemento plural que en moitas das súas manifestacións non garda relación coa euxenesia. Unha das súas primeiras expresións foi o artigo do filósofo Max More titulado “Transhumanisn: Towards a Futurist Philosophy”, publicado en 1990.

Pode identificarse un transhumanismo cultural (do que non nos ocuparemos aquí) e outro tecnocientífico. Dentro deste último existen dúas correntes: a primeira apóiase en investigacións de intelixencia artificial e de robótica, para preconizar a incorporación de próteses que potencien as capacidades humanas, cuxo fin último sería a fusión coas máquinas para lograr novos seres, metade humanos metade robots (cíborgs), con capacidades moi superiores ás humanas, que incluso transcendan a natureza humana orixinal. A segunda delas, que é a que garda unha relación estreita coa euxenesia, sobre todo coa chamada euxenesia positiva, está representada polos defensores do melloramento biolóxico humano mediante técnicas xenéticas.

Esta forma de transhumanismo, bautizada por algúns autores como “euxenesia 2.0”, pode considerarse unha forma extrema de euxenesia, aínda que os seus obxectivos difiren nalgúns aspectos doutras formas de euxenesia clásica. A principal diferenza radica en que a euxenesia anterior pretendía, ou pretende, a manipulación xenética dos individuos co obxectivo de “mellorar” a especie humana, mentres que o transhumanismo biotecnolóxico busca, en última instancia, a superación da especie humana tal como a coñecemos e a súa substitución por unha nova especie, transhumana ou posthumana, de características xenéticas novas moi superiores ás humanas.

Algúns dos seus defensores argumentan que, do mesmo xeito que a euxenesia clásica pretendía poñer en práctica unha selección artificial que potenciase ou substituíse a máis lenta evolución por selección natural, o transhumanismo pretende impulsar unha especiación dirixida cara a unha nova especie posthumana, un mecanismo de especiación que substitúa o que xa está presente na propia evolución biolóxica, pero que resulta cego, ineficiente e moi lento. O principal instrumento para lograr este obxectivo sería o uso das técnicas que a nacente bioloxía sintética está empezando a desenvolver e que superarán, pola súa gran capacidade de intervención e de deseño, as propias da bioloxía molecular actual.

Non é posíbel, na extensión destas liñas, facer unha valoración detallada das ideas do posthumanismo, pero si realizar algúns comentarios críticos das pretensións de melloramento biolóxico que a súas ideas prometen. Algúns dos problemas refírense ás consecuencias sociais que este suposto perfeccionamento traería consigo e que xa estaban presentes na euxenesia que coñecemos até agora. Tres criterios, que foron analizados por diferentes autores para valorar as propostas euxenésicas, e que na miña opinión manteñen o seu valor, son o carácter libre e voluntario da intervención fronte á imposición coercitiva do Estado, as consecuencias hereditarias ou non que teña e o seu alcance terapéutico ou curativo fronte ao melloramento de capacidades ou calidades humanas non patolóxicas.

A aplicación dos criterios precedentes ás medidas propostas pode permitir realizar unha avaliación concreta dos riscos e beneficios da intervención, da súa eficacia práctica e das súas consecuencias individuais e sociais. A valoración destas cuestións é importante á hora de garantir os dereitos de todas as persoas implicadas, sobre todo se se trata de atributos ou bens posicionais, que son aqueles nos que o seu valor é relativo e depende de que outros suxeitos non os posúan. Por exemplo, se a estatura fose un atributo que quixésemos mellorar porque fose socialmente valorada, só tería sentido facelo nalgúns individuos pois, se todos medrasen na mesma medida, estariamos exactamente igual que ao principio e a acción de mellora carecería de sentido. Pero, ao facelo só nuns poucos suxeitos, estaría provocándose unha desigualdade que podería desembocar nunha situación de inxustiza social. Tendo en conta os criterios precedentes, algunhas intervencións hereditarias, sobre todo de carácter terapéutico, poden ser plenamente aceptábeis, como a selección embrionaria mediante diagnóstico preimplantatorio, que é legal e se practica de forma controlada en España.

Preguntas chave con difícil resposta para os poshumanistas

Pero, máis aló da discusión sobre as intervencións concretas que se propoñan, podemos fixarnos no obxectivo final que o transhumanismo (ou posthumanismo) persegue, a saber, a superación da propia especie humana e a súa substitución por unha nova especie de características biolóxicas moi superiores. Neste obxectivo tamén hai unha certa coincidencia coa euxenesia clásica, que subordinaba os intereses dos individuos ao obxectivo da mellora da especie ou, máis en concreto, do seu material hereditario, que naquel tempo se coñecía co nome de plasma xerminal. Isto é o que afirmou o euxenista Charles Richet, premio Nobel de Medicina, cando escribiu en 1922: “O individuo non é nada, a especie éo todo”. A diferenza cos posthumanistas radica en que estes van un paso máis aló, e poñen o punto de mira non nos intereses da especie humana actual senón da futura especie posthumana.

Se xa resultaba problemático o enfoque euxenista, moito máis problemático resulta o posthumanista. Por que habería de interesarnos converternos nunha especie nova? Por que tal transformación faría os nosos descendentes mellores que os actuais? Serían por iso os posthumanos máis felices que os humanos? Quizais poderiamos lograr que as persoas fosen máis sas pero, porque iso habería de requirir a transformación nunha nova especie?

Mentres facemos estas preguntas, non estaría de máis preocuparnos por facer máis sans e felices os seres humanos actuais, particularmente os case mil millóns de persoas que pasan fame no mundo. E postos a preocuparnos pola especie futura, e tendo en conta que as especies teñen carácter poboacional e non se definen polas características particulares dun individuo, a cantos habería que transformar para poder falar do xurdimento dunha nova especie? Cales serían as transformacións necesarias para converter os seres transformados en individuos tan distintos dos actuais como para poder consideralos unha especie diferente?

Estas preguntas non son doadas de responder e, certamente, os transhumanistas están lonxe de poder respondelas. Se o obxectivo é unha sociedade formada por individuos máis sans, lonxevos, xenerosos, solidarios e felices habería que logralo para o conxunto da sociedade e non só para unha minoría privilexiada. É iso posíbel para case 10.000 millóns de persoas que constituirán a humanidade no próximo futuro?

Para facernos unha idea da envergadura de calquera proxecto de modificación biolóxica permanente dos seres humanos a nivel planetario, que é o que esixiría unha transformación poboacional da especie humana, pensemos que a simple introdución dun único xene para potenciar unha característica existente, con efectos hereditarios, implicaría, ademais das dificultades propias da técnica empregada, que todos os individuos modificados nacesen mediante fecundación in vitro. Pois esa é a única forma de introducir nos embrións o xene en cuestión, e que este quede incorporado á liña xerminal da que se orixinan os óvulos e espermatozoides que formarán a seguinte xeración. Se iso é practicamente imposíbel facelo para o conxunto dun só país, que será a nivel planetario se no mundo nacen diariamente uns 300.000 nenos?

No suposto de que as preguntas anteriores tivesen unha resposta positiva, aínda habería que probar que tales transformacións son viábeis nos propios individuos tratados e, o que non é menos importante, a que custo serían realizábeis. Non me refiro aos custos económicos, que non serían desprezábeis, senón aos problemas biolóxicos, en forma de efectos negativos non previstos ou incontrolábeis. Isto último non é unha obxección nimia, aínda que os escritores posthumanistas tenden a pasala por alto. O filósofo británico John Harris, un defensor entusiasta do melloramento transhumanista, escribiu (aceptando a idea) no libro colectivo Mejoramiento humano (Teell, 2017) que “algúns científicos cren que xa vive algunha persoa que vivirá mil anos”. Que crédito poden ter as ideas sobre o futuro de alguén que dá por boa unha previsión tan irreal?

Outros problemas actuais moito máis importantes

Un optimismo tan delirante é posíbel porque os publicistas do posthumanismo tenden a confundir ficción con ciencia-ficción e, en vez de basearse na primeira, aceptan acriticamente o carácter científico da segunda. Pero, aínda que teña unha aparencia de tal, a ciencia-ficción non é ciencia, é simplemente ficción. Iso xa o destacou o filósofo da ciencia Antonio Diéguez no seu lúcido libro Transhumanismo (Herder, 2017) ao afirmar: “O discurso transhumanista dinos que a ciencia-ficción é no fondo un xénero realista da literatura e que a investigación científica pode xa poñer nas nosas mans o que até agora semellaba o produto da imaxinación desbordada dos artistas”.

En ciencia as cousas non son así. Para que un proxecto se basee en consideracións científicas é preciso valorar, coa maior obxectividade que os métodos da ciencia permiten, as posibilidades reais e concretas dese proxecto, cousa que para a cienciaficción pode ser algo simplemente irrelevante. Ademais, ningunha acción humana pode facerse sen custos, outra cousa que para a ciencia-ficción pode resultar prescindíbel.

Canto máis atrevidas sexan as intervencións, e non hai dúbida que as pretendidas polos posthumanistas no terreo biolóxico o son, maiores serán os riscos que será necesario asumir. Mentres estas consideracións non entren a formar parte das cuestións a resolver, os proxectos posthumanistas non poderán ser tomados en serio como algo realizábel.

Que ademais de viábeis sexan desexábeis é outra cuestión, máis importante e tamén máis problemática, se cómpre. Mentres tanto, a humanidade actual ten outros problemas máis urxentes aos que enfrontarse, como o cambio climático que, se ben ten relación coa bioloxía (medioambiental), non depende da constitución biolóxica dos individuos senón dun uso irresponsábel da tecnoloxía ao servizo dun modelo de crecemento económico depredador e disparatado. Está aínda por demostrar que o uso da tecnoloxía que o posthumanismo promove será máis razoábel e xuizoso que o actual.

* Daniel Soutullo (Vigo, 1957) é catedrático de Bioloxía e Xeoloxía no IES Monte da Vila do Grove. Ten unha longa traxectoria como divulgador científico e como ensaísta en Bioética e en temas relacionados coas implicacións sociais da Bioloxía.

Cara un goberno PSOE-Cidadáns? As súas propostas laborais, de pensións e fiscais

Podemos intégrase na Marea de Vigo e ocupa o terceiro posto.

Xaquín Pastoriza y Óscar Lomba, precandidatos

FONTE: La Voz de Galicia

Podemos intégrase na Marea de Vigo e ocupa o terceiro posto  Un dos seus candidatos renuncia por discrepancias internas

Podemos corrixirá nas próximas eleccións municipais a decisión que lles deixou fóra das institucións de Vigo nos comicios locais do 2015. Entón os seus afiliados obviaron a votación interna na que se sometía a consulta o participar ou non nas eleccións locais, e non chegou á metade do seu censo de militantes os que deron a súa opinión respecto diso nun claro sinal de que non lles interesaba dita cita electoral.

Agora, cunha menor exposición externa, o partido morado anuncia a súa decisión de formar parte da candidatura de Marea de Vigo, e faino dando a coñecer directamente os postos que ocuparán os seus afiliados na candidatura que a coalición presentará aos comicios do 28 de maio.

Só se presentou unha única candidatura ao escrutinio dos inscritos en Marea de Vigo, a que encabezará por segunda vez Rubén Pérez. O coordinador de Esquerda Unida en Vigo abre así a lista que fai catro anos conseguiu tres concelleiros dos 27 que compoñen a corporación viguesa. Ningún dos seus dous compañeiros de mandato repetirá nesta ocasión, sendo o segundo posto asignado a Oriana Méndez Fuentes (de Anova) e o terceiro a Podemos, co seu líder na cidade, Xaquín Pastoriza, quen non podía ser situado no segundo lugar pola obrigación de confeccionar as listas entrelazando candidatos de diferente xénero.

A mesma distribución entre os tres partidos terán os seguintes tres postos. Estela Miller Fernández, de EU, será a cuarta na lista da Marea; Ramón Lareu Riveiro (Anova), o quinto, e Iria Sotelo Fernández (Podemos), o sexto.

Renuncia instantánea

Óscar Lomba, o segundo aspirante de Podemos máis votado nas primarias do seu partido, renunciou onte a ser incluído na lista final, indicando nas súas redes sociais que por «motivos alleos á miña vontade debo renunciar a ocupar ou posto dá lista que as inscritas e inscritos de Podemos Vigo tingan decidido que debía ocupar». Lomba engade que o seu paso atrás foi comunicado para «facilitar a negociación de Podemos Vigo co resto de actores (EU, Anova, Equo…)», dado que diversas fontes apuntan a que Lomba, que xa militou en Anova, recibiu o reparo desta formación nacionalista e tamén de EU.

Un representante de Equo, Néstor Vázquez Mariño, ocupará o sétimo posto na candidatura das municipais. María Isabel González Muñoz, da Marea Feminista de Vigo e vinculada a Podemos, será a oitava; Guillermo Crego Rodríguez, de EU, o noveno; Ana Ardid de Cabo, de Anova, o décimo, e Óscar González Álvarez, un dos inscritos máis veteranos de Podemos Vigo, o undécimo.

Os postos restantes ata o 27 serán elixidos polo plenario de Marea de Vigo, como quedou establecido no protocolo de primarias da plataforma, que fai catro obtivo 16.227 votos, o 11,5 % dos emitidos en todo o municipio.

DEMOCRACIA E PARTICIPACIÓN

untitled (18)

Óscar Lomba: “Aproveito este espazo para reiterar o meu agradecemento á militancia. Grazas aos 204 inscritos e inscritas que apoiaron a miña candidatura nas primarias de PODEMOS e de paso informo que por motivos alleos á miña vontade debo renunciar a ocupar o posto da lista que as mencionadas inscritas e inscritos de PODEMOS Vigo tiñan decidido que debía ocupar. O consenso de vontades das diferentes organizacións que conforman Marea de Vigo conduciu a este desenlace e a miña decisión foi renunciar a estar entre os 11 primeiros postos da lista, para facilitar a negociación de PODEMOS Vigo co resto de actores (Esquerda Unida, Anova, Equo…).

Grazas a toda a militancia e inscrit@s de PODEMOS en Vigo que destes o voso apoio a miña candidatura nas primarias municipais!

Volveremos a vernos en vindeiros procesos e prometo non ceder no futuro ás presións alleas á vontade da nosa militancia!

 

URNA_SUGERENCIAS_CIERRE_METACRILATO

DEMOCRACIA E PARTICIPACIÓN

Óscar LOMBA ÁLVAREZ

Moitos partidos políticos en Galicia convertéronse en verdadeiras organizacións oligárquicas, onde se adoptan decisións de xeito excluínte, con liturxias cesaristas, sen ter en conta a opinión da militancia e onde esta só é consultada para lexitimar políticas e resolucións xa tomadas en círculos pequenos. Nestes partidos, as elites controlan de xeito férreo o poder, non facilitan a participación de todos os grupos nas definicións programáticas ou na elección das candidatas e candidatos e as bases militantes carecen de mecanismos para premiar ou castigar aos seus líderes se estes non cumpren coas súas promesas electorais, os seus programas de goberno ou os seus compromisos internos. Eses partidos caracterízanse por ter baixos niveis de democracia interna, malia repetir incansablemente a súa vocación democrática.

A presenza de partidos con desenvolvementos organizativos e procesos de decisión colectiva pouco participativos non impediu a normalización de sistemas oligárquicos en Galicia e no conxunto de territorios do Estado español. Tralos procesos de renovación e suposta rexeneración democrática derivados da irrupción do movemento indignado e o 15M, a maioría dos partidos preocupáronse por renovar o discurso e democratizar as practicas internas para poder competir na area electoral e maximizar os seus beneficios nas urnas. Porén finalmente terminaron descoidando novamente a transparencia dos seus procedementos, a opinión da súa militancia e a inclusión dos diversos subgrupos nos seus procesos internos. A crenza máis común supoño que debe ser que a democracia interna non aumenta as posibilidades de éxito nas eleccións. Para gañar eleccións necesítanse altos niveis de disciplina e cohesión interna, mostrar un partido unido e homoxéneo perante o electorado, o cal vai a contramán do pluralismo e a posibilidade de disidencia, requisitos fundamentais para a democratización dos partidos.

O crecente descrédito dos partidos políticos perante a opinión pública e as erráticas xestións de moitos deles en contextos de crises económicas profundas, levaron a algúns a crer que a reforma dos partidos e a súa democratización interna son centrais para asegurar a vitalidade da democracia e a gobernabilidade nos municipios, nas cidades, vilas e aldeas. Sen partidos transparentes, incluíntes e responsables ante os seus membros (e ante a sociedade), a distancia entre organizacións partidistas e cidadáns increméntase. Por iso, un reto indispensable para mellorar o rendemento dos sistemas democráticos está en mellorar o funcionamento interno dos partidos e o seu xeito de vincularse coas institucións e coa cidadanía.

Por iso decidín un día entrar en PODEMOS GALICIA e apoiar decididamente os proxectos cidadáns de base e as candidaturas de unidade popular porque estaba convencido de que a cidadanía organizada necesitaban gañar eleccións para sobrevivir e, para iso, era necesario enfrontarse ao desafío da democracia interna e o respecto ás formas. Cada vez é máis importante “o que se fai” e, fundamentalmente, “como se fai”. É certo que algúns dos retos aos que se enfrontan na actualidade os partidos de masas e as organizacións populares teñen moito de normativo e voluntarista.

A democracia interna preséntase como unha panacea difícil de alcanzar. Aínda así, o sistema democrático necesita de partidos áxiles, participativos e transparentes; que xeren confianza e eficientes na representación das demandas da cidadanía e efectivos na xestión de goberno. Calquera esforzo orientado cara a súa democratización é pouco, aínda cando non se saiba moi ben que é o que se pode atopar ao final do camiño. Partidos excesivamente democráticos poden resultar ingobernables pero partidos non democráticos estragan a confianza da cidadanía cara a eles e a calidade do propio sistema democrático.

Unha das principais dificultades ao tratar o tema da democracia interna ten que ver coa súa definición. Que é a democracia interna? De momento non hai un único xeito de definila, tendo en conta que depende do enfoque no cal cada un se sitúe. Adoita asociarse ao que debería ser un “bo partido” e toma diferentes facianas segundo sexa a definición de democracia que un defenda. Aínda así, hai un mínimo. A “democracia interna” nun partido supón a adopción dos principios deste sistema político no interior da organización. Desde unha perspectiva pluralista iso significa a inclusión do criterio de competencia, adopción de valores democráticos tales como a liberdade de expresión e a liberdade de elección para os seus membros e, xa que logo, utilizar mecanismos competitivos no proceso de toma de decisións, a participación da afiliación na formación da vontade partidista e a existencia de canles que permitan o exercicio efectivo do control político.

Creo que MAREA DE VIGO debería esforzarse por cumprir unha serie de requisitos:

* Garantir a igualdade entre as afiliadas/os e a protección dos dereitos fundamentais no exercicio da súa liberdade de expresión e opinión;

* Establecer mecanismos efectivos de selección das candidatas e candidatos a cargos de representación orgánicos e institucionais en procesos democráticos competitivos e con todas as garantías.

* Participación dos afiliados nos órganos de goberno, sen discriminación ningunha na representación dos diversos grupos que integran a organización

* Xerar unha activa influencia das diversas persoas e grupos na discusión e conformación das posicións programáticas e elaboración das propostas da Marea de Vigo e nas decisións comúns que esta tome;

* Respecto do principio de maioría, que faga que as decisións sexan tomadas en función da agregación maioritaria das vontades individuais e garantías para as minorías;

* E control efectivo por parte da militancia dos dirixentes, a través de procesos que castiguen ou premien aos que toman determinadas decisións.

PODEMOS VIGO creo que aprendeu a facer ben as cousas e por iso teñen o meu apoio e o meu voto. Espero que a súa influencia en Marea de Vigo axude a conformar un movemento de masas que artelle unha verdadeira alternativa transformadora en Vigo.

Aproveito este espazo para reiterar o meu agradecemento á militancia. Grazas aos 204 inscritos e inscritas que apoiaron a miña candidatura nas primarias de PODEMOS e de paso informo que por motivos alleos á miña vontade debo renunciar a ocupar o posto da lista que as mencionadas inscritas e inscritos de PODEMOS Vigo tiñan decidido que debía ocupar. O consenso de vontades das diferentes organizacións que conforman Marea de Vigo conduciu a este desenlace e a miña decisión foi renunciar a estar entre os 11 primeiros postos da lista, para facilitar a negociación de PODEMOS Vigo co resto de actores (Esquerda Unida, Anova Equo…).

Grazas a toda a militancia e inscrit@s de PODEMOS en Vigo que destes o voso apoio a miña candidatura nas primarias municipais!

Volveremos a vernos en vindeiros procesos e prometo non ceder no futuro ás presións alleas á vontade da nosa militancia!

 

Óscar Lomba Álvarez  (Vigo 1966) Licenciado en Dereito-Económico pola Universidade de Vigo e Diplomado en Maxisterio pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi colaborador de Radio Piratona. Ex-vicepresidente da Cooperativa Árbore. Ten colaborado cos seguintes medios: Coiote, Diario 16 de Galicia, A Nosa Terra, A Peneira, Kalaikia, Galicia Hoxe, Xornal de Galicia, A Trabe de Ouro, La Voz de Galicia, Atlántico Diario, El Correo gallego, Tempos Novos, El Foro Metropolitano, Pensamiento Crítico e Tribuna Socialista. A súa web persoal é:  ÓSCAR LOMBA

Resultado de imagen de FOTOS DEMOCRACIA Y PARTICIPACIÓN

Carmela Silva e a cornucopia

La_Cornucopia

*   Óscar Lomba Álvarez

O Corno da Abundancia ou Cornucopia aparece en mans de cantas figuras alegorizan nocións tales como riqueza, prosperidade, bos augurios ou opulencia. Está xeralmente asociado á deusa Fortuna e na mitoloxía grega faise referencia a Amaltea, quen aleitou a Zeus con leite de cabra. En agradecemento este agasallouna cun dos cornos que tiña o poder de conceder desexos ao seu dono, converténdose en símbolo de abundancia ou prosperidade.

E vén a conto este breve pincelada de mitoloxía porque algúns políticos de Vigo tamén deben considerar que dispoñen de facultades divinas e capacidade para favorecer caprichosamente a quen desexen. E aínda que Vanesa Falque non é Amaltea, nin Carmela Silva é Zeus, nin Gutiérrez Orue é a Cornucopia, si debe haber moitos vigueses humildes que deben sentirse abandonados nun inframundo de tebras e néboa.

Recentemente tiven coñecemento de que a sección quinta da Audiencia de Pontevedra condenou a cinco anos e tres meses de cárcere ao funcionario xefe de área do Concello de Vigo, Francisco Javier Gutiérrez Orue, por promover a adxudicación irregular de varios contratos á concesionaria municipal Imesapi para pagarlle un salario a Vanesa Falque, cuñada de Carmela Silva, presidenta da Deputación de Pontevedra. O tribunal considerou acreditado a comisión dun delito continuado prevaricación, así como malversación de caudais públicos e falsidade documental por parte do funcionario ao que ademais condena a nove anos de inhabilitación absoluta para exercer cargo público.

O nepotismo segue sendo un mal moi presente na nosa institución municipal e algúns funcionarios parecen dar preferencia, na concesión de empregos e favores, a familiares ou amigos de xente poderosa, sen importar o mérito para ocupar o cargo, senón simplemente o súa lealdade a determinados políticos cunha relaxada ética.

Non existe unha cornucopia que faga realidade todos os nosos desexos, pero semella que hai algúns privilexiados que teñen padriños que lles axudan a conseguir sen dificultade ningunha o que outros debemos alcanzar con gran esforzo e sacrificio.

Óscar Lomba Álvarez  (Vigo 1966) Licenciado en Dereito-Económico pola Universidade de Vigo e Diplomado en Maxisterio pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi colaborador de Radio Piratona. Ex-vicepresidente da Cooperativa Árbore. Ten colaborado cos seguintes medios: Coiote, Diario 16 de Galicia, A Nosa Terra, A Peneira, Kalaikia, Galicia Hoxe, Xornal de Galicia, A Trabe de Ouro, La Voz de Galicia, Atlántico Diario, El Correo gallego, Tempos Novos, El Foro Metropolitano, Pensamiento Crítico e Tribuna Socialista. A súa web persoal é:  ÓSCAR LOMBA

DEMOCRACIA MUNICIPALISTA

 *         Óscar Lomba 

A democracia comeza na aldea, na vila e na cidade. A política local, as institucións próximas, as candidaturas directamente formadas e controladas pola cidadanía son hoxe algúns dos elementos que deron nome ao «municipalismo alternativo» ou ás «candidaturas de unidade popular». En Galicia multiplícanse as experiencias de pequenas agrupacións de veciños e veciñas que simplemente queren «cambiar as cousas» e que para iso comezan polo que lles resulta máis próximo. Trátase de proxectos políticos de goberno pero que renuncian ao «partido», á gran organización estruturada por unha determinada ideoloxía e sometida a unha disciplina piramidal. A primavera de 2015 trouxo un cambio no panorama municipal galego. Foi a irrupción das mareas e demais movemento municipalistas do cambio. Alcanzaron as alcaldías de tres grandes cidades, ademais dunha significativa representación en multitude de localidades. A experiencia no goberno e na oposición, das diferentes organizacións, o traballo colaborativo e a participación nun relato común foi trazando un camiño ascendente que ten como reto futuro o asalto ás vindeiras eleccións municipais de 2019, onde se deben manter as posicións e intentar medrar en número de propostas e representación.

O propósito máis inmediato debería consistir en devolver a dignidade á vida política e terminar definitivamente coa fenda entre gobernantes e gobernados. A onda de indignación do 15M aterrou na política municipalista das cidades e vilas de Galicia. Desde hai uns anos multiplícanse multitude de proxectos que queren fuxir da parálise e construír o cambio «desde abaixo». Proxectos que arrincan das situacións concretas, de iniciativas locais que se espallan aquí e acolá cos nomes das localidades nas que se proban.

Quizais o exemplo máis xenuíno sexa Marea Atlántica. Durante a campaña electoral de 2015, Marea Atlántica presentou un documento denominado “25 medidas urxentes” que se comprometían a aplicar durante os primeiros 100 días se chegaban ao goberno, entre elas, pode salientarse unha auditoría e renegociación da débeda, a publicación dos contratos, das retribucións e as resolucións, a posta en marcha de orzamentos participativos e dunha quenda de intervención cidadá no pleno do concello, baixada de salario do goberno municipal, paralización dos desafiuzamentos, renda social municipal, rebaixa das taxas, a aplicación da Lei da Memoria Histórica, revisión do Plan Urbanístico, impedir a especulación cos peiraos revisando o convenio de 2004 e non subvencionar eventos que promovan o maltrato animal. Algunhas promesas electorais foron cumpridas e outras non. Agora toca un novo impulso. A vontade dunha parte da cidadanía galega por ensaiar un radical envorco político abriu o horizonte a un futuro proceso constituínte; algo tan difícil, e á vez tan simple, como «cambiar as regras do xogo» co obxectivo de devolver protagonismo político á xente da pé, estabelecer mecanismos de control da representación e impoñer unha nova orde social e económica máis xusta, comezando por abolir a «escravitude por débedas» que a torto e a dereito impón a ditadura financeira.

O novo municipalismo galego debe ter como horizonte modular diferentes sensibilidades e tradicións que sirvan para fortalecer as candidaturas de unidade popular que nas próximas eleccións municipais coloquen nos asentos das alcaldías a persoas que defendan os intereses da maioría social e cuxo obxectivo central sexa profundar nas políticas transformadoras  realizadas, abordar os problemas das confluencias, reforzar o carácter movimentista das candidaturas de unidade popular e, en definitiva, continuar democratizando, redistribuíndo poder e recursos, tanto nas nosas organizacións como na sociedade no seu conxunto.​

 

Óscar Lomba Álvarez  (Vigo 1966) Licenciado en Dereito-Económico pola Universidade de Vigo e Diplomado en Maxisterio pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi colaborador de Radio Piratona. Ex-vicepresidente da Cooperativa Árbore. Ten colaborado cos seguintes medios: Coiote, Diario 16 de Galicia, A Nosa Terra, A Peneira, Kalaikia, Galicia Hoxe, Xornal de Galicia, A Trabe de Ouro, La Voz de Galicia, Atlántico Diario, El Correo gallego, Tempos Novos, El Foro Metropolitano, Pensamiento Crítico e Tribuna Socialista. A súa web persoal é:  ÓSCAR LOMBA

 

 

Blog de WordPress.com.

Subir ↑