Buscar

aforzadaxenteblog

ACTO REPUBLICANO

Oliveira_Vigo_Paseo_de_Alfonso_XII-retouched-4

RECUPERANDO A MEMORIA

 

Ofrenda floral ao pé da Oliveira.

14 de agosto de 2018 ás 20 horas no

Paseo de ALFONSO XII en Vigo.

Participa e difunde!

Acto Republicano

Anuncios

Bacariza. Requiem.

Resultado de imagen de fotos manifestaciones obreras  años 70 vigo

*  Xurxo Rodriguez Pérez

Era verán do 74. Desde París, Carrillo intentaba impoñer a Xunta Democrática, en liña coa sedicente e vergoñenta política da Reconciliación Nacional. Daqueles pos esta lama.

O movemento estudiantil en Ensino Medio estaba moi axitado desde o curso anterior. O movemento obreiro vivía o refluxo das folgas do 72.

Un dos líderes daquelas folgas en Citroen foi Juan Baqueriza. O seu apelido aparecía xunto a outros nomes, Eulogio, coñecido como, Baba, Isidro Montes, Juan Benavides, salvo erro, pois cito de memoria, naquelas sementas panfletarias da clandestinidade.

Baqueriza foi detonante nos paros de Marzo en Citroen, que contribuirán ao desenvolvemento folguístico, cuxo momento cenital coñecerase en setembro.

Baqueriza quedará aureolado por aqueles feitos cun carisma que lle acompañará sempre. Será un loitador represaliado que, desde a estrutura do sindicato vertical, aplicará consígnalas do PCE e das CC.OO. Pero tamén será un loitador en todas as frontes da mobilización obreira clandestina. Sexan paros, manifestacións, reunións ou citas. Sempre con gran valor e resolución.

Naquel verán do 74 fun invitado por José Luís Ezama a unha asemblea á que asistía Baqueriza, entre outros militantes obreiros e estudiantís. Alí confrontamos análise e opinións achega dos respectivos movementos e os escenarios de ruptura política que se aveciñaban para a desaparición dun Franco tromboflebítico, que non necesariamente o franquismo. Iso había que pelexalo.

Non foi posible congraciar nosas posturas estudiantís coas pretensións carrillistas dun reformismo de ruptura pactada. Naquela ocasión Baqueriza tivo comprensión para as nosas formulacións, con algún xesto de desmarque do seu Partido. Non o esquecín xamais e agradecinllo sempre.

Dez anos máis tarde, en 1984, recordámolo xuntos ao coincidir militando en Vigo no PC, que daquela lideraba Ignacio Gallego. Baqueriza rompera había tempo co eurocomunismo e reencontrabámonos.

Nos seus derradeiros anos, sen saber precisar desde cando, volveu a Cuntis e terminou politicamente os seus días na socialdemocracia con cargo institucional. Ao meu parecer, isto non empana xornadas gloriosas de entrega e sacrificio á causa do combate pola dignidade do traballador. Polo que tivo que pagar alto prezo. Non serei eu quen arroxe terra sobre a súa memoria.

Emocionada lembranza e respecto á súa figura histórica no momento da despedida e testemuño de condolencia aos seus familiares e achegados.

* Xurxo Rodriguez Perez é analista político e membro da corrente A Forza da Xente

Resultado de imagen de fotos manifestaciones obreras  años 70 vigo

Toural78

Resultado de imagen de Foto Barrio Toural Teis Vigo

* Xurxo Rodriguez Pérez

Foi no Toural, Teis, cine Roxi, ano1978. Peche de campaña do Referendo da Constitución, pedíase a abstención consciente e activa.

Inverno, Teis envorcouse no acto e de moitos recantos de Vigo alí chegamos.

No cartel, entre os oradores, Méndez Ferrín, Pousada Covelo, Alonso Fontán e un representante de HB.

A sala do Roxy ateigada e xente na rúa, gran tensión emocional, non cesaban os berros de Amnistía Total, entre a asistencia atopábanse familiares e amigos de presos, non poucos da barriada obreira onde se estaba a celebrar aquela expresión popular.

O argumentario dos intervenientes se sintetizaba en tres negacións.

A primeira, un non á Monarquía, considerada sucesora do franquismo. A segunda, un non á imposición da indisoluble unidade da Nación española. A terceira, un non á economía de mercado, capitalista, a perpetuidade.

Advertíase que en caso contrario, de aprobarse aquela Constitución, quedarían blindados, ,aínda máis, bunkerizados, os anteriores principios enunciados, resultando a REFORMA COSTITUCIONAL practicamente inviable polos procedementos e quórum exixibles. Quórum, por certo, non requirido para a súa aprobación referendaria.

Finalmente, pendía a advertencia de que nun hipotético mañá esa Constitución deviría un instrumento oneroso para calquera anhelo de autodeterminación dos pobos ou simplemente republicana.

Ese agardado mañá é HOXE e ten por nome Catalunya.

E a profecía das voces do Roxy cumpriuse.

* Xurxo Rodríguez Pérez é analista político e membro da corrente A Forza da Xente

Imagen relacionada

Ano 100. Revolución Rusa.


* XURXO RODRIGUEZ PÉREZ


Ten magnetismo todo aquilo que computa en base decimal e no reconto histórico as décadas, que xa Ortega utilizase para a marcaxe xeracional, e xa non digamos o seu múltiplo a centena. De calquera maneira ese redondeo de cifra exacta adoita ter algo de arbitrario ou convención. Así aceptémolo. Xa que logo, máis que de Revolución Rusa habería que falar de revolucións e aínda contrarrevolución ou reacción. Na cadencia ou secuencia podemos citar, sen abandonar o marco temporal do pasado século vinte, a revolución de 1905, co pano de fondo da guerra ruso-xaponesa da que Rusia sairía derrotada.

Neste escenario fan a súa presentación os soviets, que doce anos máis tarde sairían triunfantes na súa segunda cita coa Historia. Un segundo actor comparecente, tremoieiro en ocasións, un pequeno grupúsculo nado en Petrogrado, capital do Imperio, que en 1.898 converteríase no Partido Obreiro Socialdemócrata de Rusia. No seu segundo Congreso, celebrado en 1.903, escíndese entre menxeviques e bolxeviques.

Soviets e Partido Bolxevique xa operantes en 1905, doce anos despois protagonizarán un drama en varios actos que detonarán acontecementos decisivos no pasado século vinte.

O día 3 de Marzo de 1917 comeza a folga nas fábricas Putilov, inicio da Revolución de Febreiro. Establécese unha dualidade de poder, enfrontándose o Soviet de Petrogrado ao Goberno de Aleksander Kerenski. Lenin fai públicas as súas teses de abril. O Soviet de Petrogrado elixe a Trotsky o seu presidente. El será o executor que poña fin á Duma e ao Goberno constitucionalista. Na noite do 6 ao 7 de Novembro os bolxeviques fanse co control de Petrogado, poñendo en fuga a Kerenski.

Mediante decreto o 28 de Xaneiro de 1918 créase o Exército Vermello. O 3 de Marzo Trotsky asina o Tratado de Brest-Litovsk, que pon fin, para o Imperio Ruso, a súa participación na Primeira Guerra Mundial. O 12 de Marzo a capital trasládase a Moscova e o Partido Bolxevique pasa a recibir o nome de Partido Comunista.

A partir de aí tres anos de guerra contra os rusos brancos e a intervención estranxeira, que concluirá coa derrota daqueles en Crimea. Á súa conclusión, Lenin suscita a NEP ou Nova Política Económica, que relaxaría as medidas do denominado comunismo de guerra.

En 1.922 nace a Unión Soviética, dotándose da súa primeira Constitución en 1.924, ano do falecemento de Lenin. Aquí ábrese un amplo tempo histórico, cos seus meandros, fluxos e refluxos, lealdades e traizóns, mortes, prisións e exilios, resultando o paradigma a transhumancia e crime de Trotsky, en agosto de 1.940, en Coyoacán, México. O piolet como símbolo.

A URSS terminará o seu transitar pola Historia en agosto de 1.991, en implosión perpetrada polos herdeiros daquel 1.917. Na súa existencia impúxose a “raison d’Etat” da que chegaría a ser superpotencia. Dirixida despoticamente por unha elite, á que se denominou ´nomenklatura´, tamén ´intelligentsia´, nin a ´perestroika´ nin a ´glasnost´ puideron espertala. Unha economía e política burocratizadas coadxuvaron ao seu fin xunto a unha escalada militar nas relacións internacionais, sintetizado no envite da administración Reagan, denominado proxecto IDE, escudo antimísiles ou guerra das galaxias. Outro grave erro no plano exterior, o avespeiro de Afganistán, onde se meteu en 1.979 , espertou o león durmido dos islamismos, convertendo no seu particular Vietnam este conflito.

Ano 100 evoca un aire promisorio, fundacional, aínda mesiánico e milenarista, dun tempo que en certo xeito anula o tempo. Algo así se pretendía cando a Marx atribuíuselle aquilo de que ata a Revolución Comunista a humanidade viviría na Prehistoria. Chegariamos ao tempo da Parusía. Que cada quen faga o seu xuízo. O meu é un xuízo de intencións e xa que logo benévolo, aínda que con observacións. Serias . Iso si.

* Xurxo Rodriguez Pérez é analista político e forma parte de A FORZA DA XENTE

Resultado de imagen de fotos revolución bolchevique

O asasinato de Trotsky

Resultado de imagen de foto trotsky

* Xurxo Rodríguez Pérez

http://distopias18.blogspot.com.es/2017/08/el-asesinato-de-trotsky.html 

Estamos no mes de Agosto e un día 20 de tal mes falecía en México o revolucionario Lev Bronstein, máis coñecido como León Trotsky. Foi asasinado con piolet por Ramón Mercador, axente stalinista catalán, baixo identidade falsa.

Aquel feito tivo gran repercusión social e mesmo transcendencia histórica. A acción de Mercader decapitaba a Cuarta Internacional, creada en París dous anos antes, en setembro de 1.938. Trotsky, o seu máximo inspirador e impulsor, non puidera asistir, aínda que foi o autor do seu Programa fundacional, coñecido como Programa de Transición.

Tendo en conta a relevancia da figura histórica de Trotsky a súa morte pode considerarse un magnicidio. Ramón Mercador tras pasar 20 anos no cárcere sairá rumbo á URSS para acabar os seus días no paraíso cubano.

Transcorridos 77 anos daqueles lutuosos sucesos a URSS implosionou en 1.991 e o culto actual a Stalin profésano fundamentalmente sectores ultranacionalistas rusos e eslavos que o ven como unha icona nacional-popular.

Chegou mesmo a converterse en símbolo e estandarte da nova versión do espazo xeopolítico de Eurasia e é máis apreciado pola extrema dereita Nacional -Bolxevique, ata na Alemaña actual, onde os revisionistas históricos recuperan a figura de Otto Strasser, denominada esquerda Nacional do Partido Nazi.

Xa nos anos vinte suscitaban un lebensraum coa pretensión da anuencia de Stalin. Ao fin, nos trinta o Pacto Molotov -Ribbentrop sería a confirmación efémera e errada de tal propósito a costa polo menos de Polonia.

Cal sería hoxe a ollada de Trotsky sobre Stalin aos pés da desfeita da URSS, sobre os resultados da edificación do socialismo nun só país?.

A Historia expediu a súa certificación. O asasinato de Trotsky en Coioacán ademais de cruel resultou completamente inútil. O internacionalismo de Trotsky, aínda que non fose cualificado de proletario, cando menos soubo enxergar con maior acuidade o mundo presente tralo delirio megalómano do seu encarnizado perseguidor.

* Xurxo Rodriguez Pérez é analista político e membro da corrente A Forza da Xente

* Xurxo Rodríguez Pérez

Estamos no mes de Agosto e un día 20 de tal mes falecía en México o revolucionario Lev Bronstein, máis coñecido como León Trotsky. Foi asasinado con piolet por Ramón Mercador, axente stalinista catalán, baixo identidade falsa.

Aquel feito tivo gran repercusión social e mesmo transcendencia histórica. A acción de Mercader decapitaba a Cuarta Internacional, creada en París dous anos antes, en setembro de 1.938. Trotsky, o seu máximo inspirador e impulsor, non puidera asistir, aínda que foi o autor do seu Programa fundacional, coñecido como Programa de Transición.

Tendo en conta a relevancia da figura histórica de Trotsky a súa morte pode considerarse un magnicidio. Ramón Mercador tras pasar 20 anos no cárcere sairá rumbo á URSS para acabar os seus días no paraíso cubano.

Transcorridos 77 anos daqueles lutuosos sucesos a URSS implosionou en 1.991 e o culto actual a Stalin profésano fundamentalmente sectores ultranacionalistas rusos e eslavos que o ven como unha icona nacional-popular.

Chegou mesmo a converterse en símbolo e estandarte da nova versión do espazo xeopolítico de Eurasia e é máis apreciado pola extrema dereita Nacional -Bolxevique, ata na Alemaña actual, onde os revisionistas históricos recuperan a figura de Otto Strasser, denominada esquerda Nacional do Partido Nazi.

Xa nos anos vinte suscitaban un lebensraum coa pretensión da anuencia de Stalin. Ao fin, nos trinta o Pacto Molotov -Ribbentrop sería a confirmación efémera e errada de tal propósito a costa polo menos de Polonia.

Cal sería hoxe a ollada de Trotsky sobre Stalin aos pés da desfeita da URSS, sobre os resultados da edificación do socialismo nun só país?.

A Historia expediu a súa certificación. O asasinato de Trotsky en Coioacán ademais de cruel resultou completamente inútil. O internacionalismo de Trotsky, aínda que non fose cualificado de proletario, cando menos soubo enxergar con maior acuidade o mundo presente tralo delirio megalómano do seu encarnizado perseguidor.

* Xurxo Rodriguez Pérez é analista político e membro da corrente A Forza da Xente

Alcalde Susanista.

FONTE: Distopías 18

 

http://distopias18.blogspot.com.es/2017/05/alcalde-susanista.html
Resultado de imagen de caricatura alcalde de vigo

  • Xurxo Rodriguez Pérez *

Pódese dicir que temos en Vigo un fervente alcalde susanista, derrotado nas urnas da súa Agrupación de Partido. Isto, para quen presume de invicto e que invocou o seu apoio á candidata derrotada na súa presunta calidade de ganadora nata non deixa de ser algo máis que un erro de apreciación ou presunción. E así porque unha cousa é gañar eleccións a golpe de orzamento e propaganda e outra moito máis elocuente é que non che queiran en casa, no teu partido. Máxime cando o partido foi feudalizado, clientelizado, capado, purgado, stalinizado, e isto último máis aló da licenza retórica que concede a metáfora. Vigo está gobernado no seu núcleo duro por unha camarilla tránsfuga do PCE carrillista, ex burocracia sindical, con pobres aliños de sal e pementa, esquerdiña garavanceira e pouco máis. Isto contribúe a explicar a escuálida oposición que lle fai a Marea, pois son cachorros da mesma camada. Á fronte da amalgama dirixente, un capitán dos teatriños ambulantes da cachiporra, exercente de cesarismo de opereta bufa. Pero claro, a alquimia da propaganda untuosa torna a ganga en nobre metal de moito quilate. Poderoso Cabaleiro é Don Diñeiro. O caso é que o PSOE vigués se insubordinou con urna e voto secreto e isto si que é unha Moción de Censura. Ao cabo e se lle deixan non lles conto como vai deixar a cidade o Alcalde pero si como vai deixar ao maltreito PSOE cando se retire de escena. O caudillismo de ouropel, o show business da política a cargo do Orzamento deixará no seu momento unha gran resaca, na súa dobre acepción marítima e etílica. Na resaca marítima aparecerán os cadáveres deste tempo, pois o mar é mala sepultura. E disipados os bafos da borracheira verase que todo foi un soño. Vigo, un barco á deriva ou quizais un barco varado nunha rotonda. Morto e momificado, museificado. Ah!, e o importante non é que gañe Pedro Sánchez. Antes de que cante o galo renegaría tres veces da súa esquerdismo cosmético facilmente substituíble, como Pedro se chama.

  • Xurxo Rodriguez Pérez é analista político.

O POZO NEGRO DA CORRUPCIÓN E A DEMOLICIÓN DO ESTADO DO BENESTAR

Lomba Álvarez *

FONTE: Web de Óscar Lomba

Coa detención do expresidente da Comunidade de Madrid, Ignacio González, nunha operación dirixida polo xuíz da Audiencia Nacional Eloy Velasco contra a corrupción na xestión da Canle de Isabel II na que foron detidas outras once persoas, o Estado español mergullouse nun pozo negro sen fondo cuxas augas podres están ateigadas de corruptos e corruptores. Porén, a cuestión da corrupción é moito máis profunda. Creo que só unha pequena parte dos casos é descuberta e non todos os corruptos chegan a ser coñecidos pola opinión pública. Imaxino que moitos quedan agochados nas entrañas máis recónditas das cloacas do sistema. A corrupción atinxe a servidores públicos e a cidadáns deshonestos e sempre ten dúas facianas, a dos corruptos e a dos corruptores.

A corrupción política e o mal uso do poder público para conseguir unha vantaxe ilexítima é unha práctica moi estendida. A malversación dos caudais públicos, o uso ilexitimo e oportunista da información privilexiada para o beneficio dunha minoría; o aproveitamento dos aparellos do Estado para favorecer a determinadas empresas amigas e perpetuar a esas elites que parasitan os recursos públicos, ademais dos subornos, o tráfico de influencias, as extorsions, as fraudes, a prevaricación, o caciquismo, o nepotismo, a impunidade, e o despotismo da casta que nos afoga e que se serve dunha trama que intenta perpetuar no poder aos de sempre.

A política española comeza a parecerse demasiado ao período máis escuro da política italiana que desembocou na ‘Tangentopoli’ e cuxa trama de corrupción e subornos involucraba ás máis altas esferas estatais. Porén opino que aquí as cousas poderían mesmo ser peores. E afírmoo ao observar que no Estado español intimídase a xuíces e fiscais, recórtanse dereitos fundamentais e liberdades públicas e atácase implacabelmente a liberdade de expresión, condenando a cadea a unha moza por contar chistes sobre Carrero Blanco en twitter, mentres o Tribunal Supremo condena a César Strawberry a un ano de cárcere por comentarios que son considerados enaltecemento do terrorismo ou a Audiencia Nacional envía a prisión provisional sen fianza a uns titiriteiros que, na súa actuación, mostraban unha mensaxe dentro da trama da función, na cal líase “gora alka ETA” e doutra banda toléranse taxas escandalosas de pobreza e exclusión social que alcanzan case o 30%…

Percibo que existe unha ameaza real aos dereitos fundamentais e liberdades públicas (liberdade de expresión, asociación, reunión…) derivados das reformas lexislativas dos últimos anos no ámbito penal -reforma do Código Penal- e o relativo á mal chamada Lei de seguridade cidadá -Lei Mordaza- que como apuntei antes puxeron en perigo o exercicio de dereitos como o da liberdade de expresión. Por outra banda opino que vimos minguados moitos dereitos económicos, sociais e culturais que tamén están ameazados: coa posta en marcha de normas para garantir a sostibilidade do Sistema Nacional de Saúde, o Estado español está limitando o dereito á saúde e isto podería afectar ao dereito á vida dalgúns dos colectivos máis vulnerábeis da sociedade. Tamén a vulneración do dereito á vivenda e a existencia de incontábeis desafiuzamentos. Ademais a LOMCE minguou a posibilidade de acceso á educación a moitos estudantes que non poderán continuar os seus estudos. Igualmente medrou a violencia contra as mulleres. Decenas de mulleres morren cada ano no noso país vítimas da violencia machista.

En resumo, a corrupción e a profundización das políticas de axuste derivaron en recortes da protección social, especialmente nos sistemas de pensións e desemprego; un forte e sostido ataque aos servizos públicos básicos como a educación, a sanidade e os servizos sociais; e unha profunda involución nas institucións laborais como a negociación colectiva, o diálogo social e o papel dos sindicatos. A todo iso hai que sumar, a campaña emprendida contra os dereitos civís e a reforma do código penal para incrementar o poder coercitivo do Estado e facilitar as políticas represivas nun intento de neutralizar a resposta social e sindical aos recortes e á progresiva depauperación dos segmentos máis débiles da sociedade española.

Por todo o exposto é necesario que as forzas do cambio sexamos capaces de autoorganizarnos e prepararnos para pasar a unha fase ofensiva que combine a loita na rúa co combate nas institucións e que sirva para catapultar á sociedade politica (parlamentos, concellos, …) a amplos sectores de militantes e activistas sociais que defendan os intereses da maioría social en todos os foros e organismos nos que sexa posíbel. Ese é o camiño para acabar coa corrupción e recuperar e ampliar os dereitos e liberdades perdidas.

* Óscar Lomba Álvarez é licenciado en dereito e membro da corrente A Forza da Xente

VIVA A REPÚBLICA!

Resultado de imagen de fotos república española

ÓSCAR LOMBA ÁLVAREZ *

FONTE: web Óscar Lomba

Hoxe, 14 de abril de 2017, cúmprense 86 anos da proclamación da IIª República Española. Durante tres anos, a nova República, presidida por Alcalá Zamora e con Azaña como xefe do goberno, intentou sentar as bases dun Estado democrático en cuxo marco quedarán garantidas as autonomías das comunidades nacionais (Catalunya, Euskadi e Galiza), a separación da Igrexa e o Estado e un amplísimo programa de reformas e, por mor do devandito programa, estableceu por primeira vez na historia un sistema autenticamente democrático en todos os eidos, incluíndo a propia Xefatura do Estado, logrouse o voto feminino, botouse a andar a necesaria reforma agraria, a extensión da educación universal, a laicidade das institucións públicas e a democratización do Exército.

Grandes políticos tomaron parte neste intento por modernizar o Estado español. Intelectuais como Salvador de Madariaga, Novoa Santos, Rodríguez Cadarso, Otero Pedrayo, Daniel Castelao…van desempeñar un papel relevante nas Cortes republicanas. Tamén hai que salientar políticos como Julián Besteiro, Indalecio Prieto, Francisco Largo Caballero, Juan Negrín, Francesc Maciá, Lluis Compañys, Federica Montseny, Dolores Ibárruri “Pasionaria”… Outras figuras, como Casares Quiroga, Portela Valladares, Barcia Trelles ou González López alcanzarán, tamén, gran protagonismo nos gobernos republicanos. Asemade hai que salientar as figuras de Ramón Suarez Picallo e Alexandre Bóveda.

Unha das grandes novidades que trouxo a República foi a modernización cultural do país sobre todo no que atinxe ao equipamento educativo. Non esquezamos que o 11 de agosto de 1933 comezou a Misión Pedagóxica de Galiza, dirixida por Rafael Dieste; unha viaxe por terras galegas que duraría seis meses e que percorreu a meirande parte das comarcas galegas. Entre 1931 e 1936, o labor deste inxente esforzo educativo chegou a preto de sete mil vilas e aldeas. Moitas das misións, escolas e bibliotecas ambulantes víronse reforzadas cunha masiva dotación de mestres e educadores voluntarios, que formaron unha hoste de propagación do ideario republicano, socialista, anarquista, e galeguista. Ademais, como salienta Ramón Villares na súa Breve Historia de Galicia, “nalgunhas vilas como Noia, Ribadeo ou Vilalba abríronse centros de ensino medio e na Universidade compostelá, unha nova xeración de estudantes, vinculada a FUE e a organizacións galeguistas, alentou a galeguización da universidade”. Pero o dobre acoso a que se viu sometida por determinadas organizacións radicalizadas que pedían reformas revolucionarias e inmediatas, e por determinados sectores inmobilistas, conservadores e mesmo reaccionarios e contrarrevolucionarios (chegando a producirse algún levantamento como o de Sanjurjo en 1932), xunto cun grande anticlericalismo, co que simpatizaba un importante sector da sociedade española, e a lentitude de determinadas reformas sociais, dificultou a consolidación do réxime republicano e, nas eleccións de novembro de 1933, os partidos de centro dereita (nucleados ao redor da C.E.D.A) obtiveron unha rotunda maioría. A viraxe cara á dereita que deu o novo goberno durante aquel bienio negro, coa anulación de moitas medidas da etapa anterior, provocou sublevacións en Asturias e Catalunya (outubro de 1934), cuxa represión veu representar o primeiro acto do xigantesco drama que se iniciaría o 18 de xullo de 1936. Os sectores máis reaccionarios non aceptaron o rumbo que tomaba o Estado español e tampouco as reformas que pretendían acabar con determinados prerrogativas dos devanditos sectores privilexiados. As capas adiñeiradas e privilexiadas da sociedade puxeron todo o seu empeño para facer fracasar a República e terminaron impulsando e apoiando unha insurrección militar que provocou unha sanguenta guerra civil, e que acabou nunha terríbel ditadura que durou 40 anos. Antes da morte do ditador comezouse a xestar a Transición e bosquexouse un sistema parlamentario que en virtude da Lei de Sucesión na Xefatura do Estado do 26 de xullo de 1947, proporía a Juan Carlos como sucesor de Franco a título de rei, proposta ratificada polas Cortes Españolas en xullo de 1969, perante as que o novo príncipe prestaría xuramento de gardar e facer gardar as Leis Fundamentais do Reino e os principios do Movemento Nacional, é dicer, o ideario franquista. Xa que logo, non houbo ruptura democrática e por iso existiu certa continuidade entre o aparato da ditadura e a monarquía parlamentaria que a sucedeu. Por iso aqueles que seguimos crendo nos ideais republicanos non podemos renunciar á nosa aspiración de ver nacer en Galiza e no conxunto do Estado español un novo proceso constituínte que conduza á instauración dunha IIIª República, que abra a posibilidade da autodeterminación de Galiza e, se fose posíbel, dunha Confederación de Repúblicas (incluíndo a Portugal).

O 14 de abril é un bo día para pendurar, das varandas dos nosos balcóns, unha bandeira tricolor xunto á bandeira galega; para cantar o Himno Galego e o Himno del Riego e para participar nalgunha das manifestacións que teñen lugar nas principais cidades e vilas de Galiza nas que podemos escoitar e berrar: Viva a República! Viva Galiza Ceibe e Republicana!

* Óscar Lomba é licenciado en dereito e membro da corrente A FORZA DA XENTE

Xeometría Europea

Bloque colores

 Xurxo Rodriguez Pérez *

FONTE: Distopías 18

Europa, subcontinente euro-asiático, limita ao oeste co océano Atlántico. Esta afirmación simple e coñecida de todos é algo máis. Un aserto que, extraído da xeografía física, devido axioma de Ciencia Política por mor da Xeopolítica, serve de vimbio a algún teorema consistente de constrición ou límite ás relacións interestatais ou supra-estatais interiores á UE, en orde á súa proxección ao outro límite, o oriental. En devandito flanco do subcontinente, un macroestado plenamente euro-asiático, Rusia, e de proxección global, con saída a augas europeas e ao océano Pacífico. Na actual xeometría restrinxida da UE, un eixo precario, Berlín-París e un planeta de órbita excéntrica, Londres, con respecto ao eixo citado, gravitando a pulsión trastlántica. Como realiñar os distintos eixos?. Como conxugar alianza euro-atlántica con arquitectura comunitaria europea?. Como relacionarse coas potencias medias da Ribeira Sur das augas meridionais europeas e máis concretamente coa outra potencia media, plenamente euroasiatica, Turquía?. Unha entente con Moscú de todos estes vectores sería a plenitude dun Teorema de Seguridade incluínte, o colmatado de baleiros, ou enchido de intersticios en xeometrías adxacentes. En caso contrario, unha epifanía resucitada de especie de Guerra Fría, parece saír ao camiño. A implosión da UE traería a súa causa máis de xeometrías non resoltas, aínda de cosmovisións raquíticas e amputadas ou segregadas da totalidade euroasiática e de tomar a parte polo todo cando dicimos Europa, pervertindo a xeografía pola política. Europa podería darse como o epicentro dun escenario secundario de conflito armado, como foi escenario principal, cando menos dúas veces no século pasado, sen que isto exprese un signo fatídico nas relacións internacionais de cumprimento inexorábel. Os tempos dirán.

* Xurxo Rodriguez Pérez é analista político e membro da corrente A Forza da Xente

Crea un blog o un sitio web gratuitos con WordPress.com.

Subir ↑